TR / TAHTADA KALANLAR
Bu çalışma, İzmir'in Dikili ilçesinde bulunan ve kullanım dışı kalmış köy
okullarına odaklanmaktadır. Fotoğraflar, eğitim faaliyetinin sona erdiği bu
mekânlarda zamanın bıraktığı izleri ve terk edilme ile korunmuşluk
arasındaki gerilimli ilişkiyi araştırır.
Sınıflarda kalan kitaplar, defterler, sıralar ve kara tahtalar yalnızca geçmişe
ait nesneler değildir; onlar aynı zamanda yokluğun maddi kayıtlarıdır.
İnsanların terk ettiği bu yapılar, gündelik hayatın aniden kesintiye uğradığı
bir ana işaret ederken, kolektif hafızanın da taşıyıcıları hâline gelir. Mekânlar
boşalmış olsa da öğrenme eylemine, çocukluğa ve kırsal yaşama dair izler
görünür olmaya devam eder.
Fotoğraflar, köy okullarını birer mimari kalıntı olarak belgelemekten ziyade,
zamanın katmanlarını açığa çıkaran hafıza mekânları olarak ele alır. Bu
bağlamda çalışma; göç, demografik dönüşüm ve kamusal alanın değişen
işlevleri üzerine düşünmek için bir zemin oluşturur.
"Tahtada Kalanlar", terk edilmiş sınıfların sessizliğinde dolaşırken, geride
bırakılan ile unutulan arasındaki sınırı sorgular; yokluğun nasıl görünür hâle
geldiğini ve mekânların insanlardan sonra neyi muhafaza etmeye devam
ettiğini araştırır.
EN/WHAT REMAINS ON THE BLACKBOARD
What Remains on the Blackboard is a photographic investigation of abandoned village schools in the rural landscape of Dikili, İzmir. Once active sites of learning and social life, these buildings now exist in a suspended state, situated between preservation and decay, presence and disappearance.
Within the classrooms, books remain open, notebooks lie scattered across desks, and blackboards still carry fragments of handwriting. These objects resist the finality of abandonment. Rather than functioning as evidence of a completed past, they operate as material residues through which multiple temporalities continue to coexist.
The project approaches the school not simply as an architectural structure, but as a repository of collective memory. The images examine how institutional spaces retain traces of the bodies, gestures, and routines that once animated them, while simultaneously revealing the social and demographic transformations that led to their disappearance.
By focusing on what remains rather than what has been lost, the work considers absence as a visible condition. The abandoned classroom emerges as a space where memory is embedded in material form, where time accumulates unevenly, and where the boundaries between archive, ruin, and lived experience become increasingly unstable.
Through these photographs, the project reflects on the afterlife of educational spaces and the ways in which landscapes continue to hold the marks of human presence long after their original function has faded.
